เป็นได้มากกว่าจอย : เมื่อ Game Controller ถูกต่อยอดให้กลายเป็น Interactive Experience

Controller แต่ละแบบมี “ข้อมูล” ที่ต่างกัน

สิ่งที่ทำให้ Controller แต่ละประเภทมีลักษณะต่างกัน ไม่ได้มีแค่หน้าตา หรือจำนวนปุ่ม

แต่คือ ข้อมูลที่ Hardware แต่ละตัวสามารถตรวจจับ และส่งออกมาได้

Controller บางประเภทมี Analog Stick และ Trigger สำหรับการควบคุมที่ละเอียด

โดยบางตัวมี Gyroscope และ Accelerometer สำหรับตรวจจับการหมุน การเอียง และความเร่งของการเคลื่อนไหว

บางอุปกรณ์ถูกออกแบบมา เพื่อให้รับรู้ Movement ของผู้ใช้งานได้เป็น ธรรมชาติยิ่งขึ้น

เมื่อเราสามารถเข้าถึงข้อมูลตรงนี้ได้ สิ่งที่เกิดขึ้น คือ

การออกแบบ Software และ Interaction

เช่น หากระบบตรวจจับได้ว่า ผู้เล่นกำลังเอียง Controller ไปทางซ้าย เราอาจนำข้อมูลนั้น ไปใช้บังคับรถในเกม หรือถ้า Controller สามารถใช้สำหรับการเล็งตำแหน่งบนหน้าจอได้ ก็อาจถูกออกแบบ ให้กลายเป็นปืน เครื่องสแกน หรือเครื่องมือเฉพาะในอีเว้นท์นั้น ๆ ได้

ดังนั้น Controller หนึ่งตัวเลยไม่ได้มีแค่หน้าที่เดียว สิ่งสำคัญ คือ เราเลือกว่าจะตีความ Input พวกนั้นยังไง

แล้ว Wii รู้ได้ยังไงว่าเรากำลังเล็งไปตรงไหน?

หนึ่งใน Controller ที่เห็นภาพได้ชัด คือ Wii Remote

• ความน่าสนใจของ Wii คือ การควบคุม ไม่ได้เกิดจาก การกดปุ่ม อย่างเดียว แต่สามารถนำ Movement ของมือเข้ามาเป็น ส่วนหนึ่งของ Interaction ได้ด้วย
• ตัว Wii Remote สามารถตรวจจับการเคลื่อนไหว และการเอียงของ อุปกรณ์ และถ้าต้องการใช้งานในลักษณะการ “ชี้” หรือ “เล็ง” ไปยังหน้าจอ ก็สามารถทำงานร่วมกับ Sensor Bar
• ถึงชื่อจะเรียกว่า Sensor Bar แต่จริง ๆ แล้วตัว Bar ไม่ได้ทำหน้าที่เป็น ฝ่ายรับข้อมูลจากจอย
• ใน Sensor Bar จะมีแหล่งกำเนิดแสง Infrared อยู่ทางซ้ายและขวา ส่วน Wii Remote จะมีส่วนที่ทำหน้าที่ตรวจจับตำแหน่งของแสงพวกนี้
• เมื่อผู้เล่นขยับหรือเปลี่ยนมุมของ Wii Remote ระบบจะสามารถนำ ตำแหน่งที่ตรวจจับได้มาคำนวณต่อว่า Controller กำลังชี้ไป บริเวณไหนของหน้าจอ
• พูดให้ง่ายที่สุดคือ ผู้เล่นขยับมือ → Controller ตรวจจับทิศทาง → ระบบแปลงข้อมูลเป็นตำแหน่ง → Content ตอบสนองกลับแบบ Real-time
• หลักการนี้ทำให้ Wii เหมาะกับ Interaction ประเภทการเล็ง การเลือกวัตถุ หรือการควบคุม Cursor โดยไม่จำเป็นต้องนั่งกดปุ่มอยู่กับที่

เมื่อ Wii ไม่ได้ดูเหมือน Wii อีกต่อไป

ความน่าสนใจจะเพิ่มขึ้นอีกขั้น เมื่อเราไม่ได้เปลี่ยนแค่ Software แต่เปลี่ยน “บทบาทของ Hardware” ไปพร้อมกันด้วย

หนึ่งในตัวอย่างคือการนำ Wii Controller มาใช้ในงาน GARNIER LAB THE CLINICAL VIT C EXPERIENCE ภายในโซน Dark Spot Destroyer Game

• สำหรับกิจกรรมนี้ โจทย์ไม่ได้ต้องการให้ผู้เล่นรู้สึกว่ากำลังถือ “จอยเกม” อยู่ในมือ เพราะ Story ของกิจกรรม คือ การให้ผู้เล่นเข้าไปจัดการ กับจุดด่างดำบนผิว
• ดังนั้น Wii Controller เลยถูกนำมา Custom ให้กลายเป็น ปืนคอนโทรลในลักษณะคล้ายอุปกรณ์ฉีดหรือเครื่องมือเฉพาะทาง เพื่อให้รูปลักษณ์ของ Hardware กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวไปพร้อมกับ Gameplay
• ผู้เล่นสามารถยกอุปกรณ์ขึ้นมา เล็ง และกดยิงได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดย Movement ของมือจะถูกนำไปควบคุมตำแหน่งบนหน้าจอในแบบ Real-time
• จากเดิมที่ Interaction เป็น “ถือจอย แล้วควบคุมเกม” เลยเปลี่ยนเป็น “ถือเครื่องมือ แล้วเข้าไปทำภารกิจใน Story ด้วยตัวเอง”
• ตัว Hardware ไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์รับคำสั่งอีกต่อไป แต่กลายเป็น Interactive Prop ที่ช่วยเชื่อมโลกจริงกับ Content บนหน้าจอเข้าด้วยกัน

แนวคิดการใช้ Wii Controller และการปรับบทบาทให้เข้ากับ Story ของกิจกรรมนี้เป็นหนึ่งในแนวทางที่ถูกนำมาใช้ในงานดังกล่าว

ไม่ใช่แค่ Wii แต่ Nintendo Switch ก็สามารถนำมาต่อยอดได้เหมือนกัน

• แนวคิดเดียวกันสามารถนำไปใช้กับ Controller ประเภทอื่นได้เช่นกัน
• อีกหนึ่งตัวอย่าง คือ การนำ Nintendo Switch Controller มาผสมผสานร่วมกับระบบ Immersive Cardio Warm Up

แทนที่ผู้เล่นจะนั่งกดปุ่มเพื่อควบคุมตัวละคร ผู้เล่นต้องขยับร่างกายตาม Action ที่ปรากฏบนหน้าจอ ไม่ว่าจะเป็น Hop, Slide หรือ Movement ตามโจทย์ของเกม

• ระบบจะนำข้อมูลจาก Interaction มาคิดทั้ง ความถูกต้อง ความแม่นยำ และจังหวะ จากนั้นแสดง Feedback กลับไปยังผู้เล่นทันที เช่น PERFECT, GREAT หรือผลลัพธ์อื่นตาม Gameplay ที่ออกแบบไว้
• หัวใจของระบบไม่ได้อยู่ที่การบอกว่า “นี่คือ Nintendo Switch”
• แต่อยู่ที่การนำความสามารถของ Controller มาใช้สร้าง Interaction ที่สัมพันธ์กับร่างกายของผู้เล่น

เมื่อผู้เล่นขยับจริง ระบบรับรู้จริง และ Feedback กลับมาทันที Movement จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ Content โดยตรง

แล้วควรเลือก Controller แบบไหนสำหรับงาน Interactive?

ไม่มี Controller ตัวไหนที่เหมาะกับทุก Experience สิ่งแรกที่ควรถาม เลยไม่ใช่ “ตัวไหนดีที่สุด?” แต่คือ “เราอยากให้ผู้เล่นทำอะไร?”

• ถ้ากิจกรรมต้องการการเล็ง อาจเลือก Hardware ที่รองรับ Pointer หรือ Motion Input
• ถ้าต้องการการควบคุมวัตถุแบบละเอียด Analog Stick และ Trigger อาจเหมาะกว่า
• หากต้องการ Movement ของร่างกาย Gyroscope หรือ Accelerometer อาจมีบทบาทสำคัญ
• หรือในบางกิจกรรม Interaction อาจไม่ได้จบที่ความสามารถข้างใน Controller อย่างเดียว แต่สามารถนำ Controller เดิมไปสร้าง Housing หรือ Prop ใหม่ เพื่อให้รูปลักษณ์ของอุปกรณ์เข้ากับ Story ได้ด้วย

เพราะใน Experience Design สิ่งที่ผู้เล่นถืออยู่ในมือ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง